Een paar maanden geleden was mijn mojo (of eerder - het ontbreken ervan) een hot topic op deze blog. Allerlei tips zetten geen zoden aan de dijk, en hoewel het geruststellend was dat zovelen zeiden "na een marathon is dat normaal", verlangde ik er hevig naar dat die mojo plots terug voor mijn deur ging staan. Want ik "wou weer willen" lopen!

En kijk, de komst van warmer lenteweer heeft een heropflakkering van de felbegeerde vlindertjes tot gevolg: ik ben weer helemaal verliefd op het lopen!

De marathon is binnen 5-weken-en-een-half en ik heb tot nu toe géén idee hoe ik het er vanaf zal brengen. Dat ik hem zal uitdoen is - behoudens blessures - wel een zekerheid, maar of ik sneller zal zijn dan in Eindhoven keer is nog maar de vraag; ik voel me een stuk minder fit dan de vorige keer!

Een aantal dingen weet ik echter wel:

• Wendy heeft zich voorgenomen om de marathon samen met mij te lopen... Priceless!
• Het zal enorm kicken worden om in mijn eigen stad een marathon te lopen
• Als strategie om na mijn 2de marathon niet in een loopdipje te sukkelen plan ik een boel wedstrijden in de maanden erna

Staan alvast op het programma:

• 9 mei: Dwars door Brugge. Doel: 1u18
• 15 mei: Halve marathon van Luxemburg (hoewel een hele ook wel aanlokkelijk klinkt, maar niet echt te doen vrees ik :-)). Doel: 2u10
• 30 mei: 20km van Brussel. Doel: 1u55
• 19-20 juni: Beklimming Mont Ventoux. Doel: boven geraken :p
• <EDIT>26 juni: Dwars door Geel 5K. Doel: 23min
• 5 juli: The Classic 10K. Doel: 52min

IK HEB ER ZIN IN!!!

WOOPS! I've been a bad, bad blogger! Het is alweer even geleden dat ik hier iets postte hé... Ik geef toe, af en toe is het gemakkelijker gewoon het aantal km's op facebook te knallen en het daarbij te laten. Want net zoals een aantal anderen in het loop-blog-wereldje weet ik soms niet meer wat schrijven; mijn loopjes zijn meestal niet heel spectaculair en het is ook niet zo dat ik op de meest spectaculaire plaatsen ga lopen ofzo.Maar vandaag chatte ik nog even met Mario en ik beloofde dat ik hier nog eens iets ging schrijven en gelukkig héb ik deze keer ook nog eens iets om over te schrijven!

In mijn buurt ligt er veel water, héél veel water: de Zenne, de Dijle, de Leuvense Vaart, wat verder de Ruppel en dan nog een heleboel vijvers. Ik loop best graag langs het water, maar in dit winterse weer kan je dan wel al eens serieus veel last hebben van wind; waardoor je (vooral met intervals) soms echt wel moeite hebt om vooruit te geraken. Tenzij je de wind in de rug hebt, maar helaas kan je dit nooit een volledige training hebben en het is altijd beslissen in welke richting ik dan uitloop: een makkelijk begin met wind in de rug waarna ik me moedig genoeg voel om de terugweg aan te vatten met de wind vol in m'n aangezicht? Of toch maar een superzwaar begin; met het risico dat ik het na 3km al beu ben om op te boksen tegen de wind en met de moed in de schoenen vervroegd terugkeer?

Vandaag besloot ik het dus eens over een andere boeg te gooien en een loopparcours te zoeken dat me niet de hele tijd zou overleveren aan de krachten van de natuur. Aktivia biedt op zo'n moment raad, want je hebt daar steeds mooie tochten van verschillende afstanden, met controleposten op gezette tijdstippen; handig voor plotselinge aanvallen van dorstigheid of juist het tegenovergestelde.

Het toeval wou dat er juist vandaag een tocht ging vertrekken aan het Tivolipark in Mechelen, een 5tal km van mijn deur. Één van de afstanden was 24km; en vermits ik er 21 moest doen, verdeeld in blokken van 7km met 4min wandelen; was dit voo rmij ideaal, de overige 2km zou ik dan wel uitwandelen. Dus even met de auto naar daar, mezelf ingeschreven (handig voor als je in panne valt, dan ben je verzekerd) en hup met de beentjes. 

De tocht zelf was mooi; ik ontdekte stukjes rond Mechelen die ik nog niet kende, of die ik al had gezien tijdens mijn speurtochten op Google Earth naar mooi loopgebied; maar waarvan ik niet goed wist hoe er op een goede manier te geraken. Er zaten ook wel stukjes in die aan trailrunning deden denken; en mijn linkervoet is na 14km nooit meer terug drooggeraakt na een verraderlijk stukje ondergelopen gras, maar al bij al was het een mooie tocht, en de 21km (eigenlijk bijna 22km, incl. de 2 keer 4min wandelen) gingen echt heel vlot, vlotter dan verwacht.

Alleen begon het NET toen ik begon uit te wandelen toch wel te regenen zeker? En echt wel te hard, ik begon al af te koelen van het wandelen; en dan die regen.... het leek me dus niet verstandig om nog een goeie 2km wandelend in de regen af te leggen. Dus begon ik terug te lopen, wat is 2km meer of minder als je er al 21 hebt gedaan? Het werden echter 2 zeer lange kilometers, want tegen dat ik terug aan de start was, stond er net geen 26km te blinken op mijn Garmin. Zo werden 21km er dus bijna 26. Maar het belangrijkste... HET GING GOED!!!!

Cijfertjes voor de geïnteresseerden:

http://connect.garmin.com/splits/26953259

Het zal niet meer lang duren; of er staat weer een 2tje voor mijn trainingsafstanden. Vandaag legde ik 18km af, een nieuw record voor 2010. Omdat ik na de 16km van vorige week echt wel vermoeide benen en een pijnlijke rug had, had Mario me aangeraden om na elke 5km effe 5min te wandelen. Want met mijn conditie gaat het best wel goed; maar mijn gestel is nog niet gewend om weer zo lang te lopen. Dus dat deed ik vandaag, wat het totaal op 19.5km bracht, waarvan 18km gelopen werden tegen een tempo van ongeveer 6:45.

Ik heb best nog een lange weg te gaan tot de Antwerp Marathon; en zo heel veel tijd is er niet; maar ... ik geloof erin!

of zoals Mario het zo mooi verwoordde:

De schema's waren allemaal verstuurd , alleen nog vandaag een heel nieuw schema maken voor een super gemotiveerde loopster , die eindelijk over haar twijfel  is , om de marathon van Antwerpen te lopen of niet ? Door al haar drukke bezigheden en de hele nieuwe weg die ze onlangs is ingeslagen , kwam haar bestaande schema met het doel onder druk te staan . Maar met de nodige peptalk van haar blog en facebook vrienden heeft ze de knoop doorgehakt !

Thanks Mario voor de steun, je peptalk en je schema's!!

Drukke bezigheden, heel nieuw leven, ... 't zal puzzelen worden maar...

WE GAAN ERVOOR!!!

"Misschien moet ik mijn voorjaarsmarathon maar wat uitstellen" spookte er door mijn hoofd. De marathon van Luxemburg lonkte. Niet omdat dat een pretje zou zijn, hallo, heuvels? Maar hij valt een paar weken later dan die van Antwerpen en mijn onzekerheid probeerde mij duidelijk te maken dat ik no way klaar zou zijn voor een marathon binnen iets meer dan twee maanden.

"Maar Wendy gaat met u meelopen" zei Mario, en hij liet vallen dat hij er mogelijk ook ging zijn. Hmzzz he had a point. Wendy had in al haar goedheid (hey Wendy ;-)) gezegd dat ze mee ging starten met mij, zeker de helft meelopen en misschien wel meer ook; als haar fysiek terug goed zat, na de marathon van Utrecht. Zodus, een loopmaatje tijdens de marathon... Tempting tempting... En dan nog een marathon in dé Stad waar ik opgegroeid ben... Tempting tempting...

Een blog is een handig hulpmiddel om te achterhalen hoe het in het verleden met je ging, wat er toen in je hoofd omging, welke obstakels je toen overwon. Ik klikte dus gisteren even terug in de tijd en toen ontdekte ik dat ik een dikke twee maanden voor de marathon van Eindhoven (begin augustus dus) sukkelde met kniepijn en dat ik toen een tijdje stukjes liep van 500m. En die marathon is toen ook best goed verlopen, dus wég, reden om deze marathon uit te stellen.

Vanmorgen realiseerde ik me dus, dat het dan nu wel zou moeten gaan gebeuren; want knipper met je ogen, en je bent weeral een week verder! Ik keek zelfs niet eens wat er in mijn schema stond (foei) want eigenlijk had ik gewoon behoefte om te lopen, niet snel, maar wel redelijk ver, een km of 15, voor m'n gemoedsrust "dat ik het nog altijd kan".

Ik stak vanmorgen dus mijn neus eens uit het raam, en helaas.... mijn gebeden voor een instant hittegolf waren niet verhoord. Sneeuw, and lots of it, too! "maar het is nog een beetje donker!", stelde ik mezelf gerust; en ik mocht van mezelf nog wat verder lezen in mijn spannende boek "Calamiteitenleer voor gevorderden", want ik ging bijna ontdekken waarom de maffe lerares nu eigenlijk dood was.

Een beetje later zette ik dan toch mijn boek aan de kant en mijn voeten in mijn loopschoenen. Lopen zou ik, verdorie! "I'm in the quicksand", zong La Roux getergd in m'n oor.  "Ni zagen hé, pffft quicksand! I eat quicksand for breakfast! Gij zit hoog en droog in mijn oor, ik trotseer hier wel de diepsneeuw hé!!" Wat lichtjes overdreven was, maar het helpt als ik mezelf zo'n hardcore bad-ass vind, die zelfs zou gaan lopen als er een orkaan Hombeek terroriseerde.

"I wanna make love, right now now now" vertelde Akon me na 7km, wat ik een redelijk geschift idee vond, making love daar zo in de diepsneeuw, maar het kan nog wel een extra dimensie toevoegen, wie weet?

En och God, tijdens Viva La Vida van Coldplay begon zo waar het zonnetje opeens hevig te schijnen, en zag ik net geen engeltjes met gouden trompetjes neerstrijken om mij te vergezellen op mijn laatste meters van die 15km die ik moest en zou lopen.

Want ja, de 15km is dus in the pocket (net zoals een paar joekels van blaren - hi you guys, welcome back - NOT!!!). Enneuh... Mijn zelfvertrouwen heeft meer training nodig, dan mijn lichaam, me dunkt.

De alerte volgelingen van mijn blog (dat klinkt haast als een sekte :-)) hebben het misschien gemerkt. Er was even een hiaat in mijn blog, maar er was dan ook een hiaat in mijn loopgedrag. De laatste week was echt busy busy, met een hoogtepunt (letterlijk) op vrijdag, toen we 's morgens naar Nice vlogen voor het werk en dezelfde dag 's avonds laat een vliegtuig terug naar huis hadden. Da's dan meteen mijn nieuwe ding voor vorige week: op één dag naar het zuiden van Frankrijk en terug. Het voelde als een dagje lente in het midden van de winter, zomaar een terrasje kunnen doen in het zonnetje.

Er werd véél gedaan vorige week, maar gelopen? Nee dat niet! Nu nog een weekje een ferme eindspurt en dan... de opening! En daarna! Zal er weer (véél) gelopen worden!

De derde week van 2010 zit er bijna op, time flies! De laatste week was een heel drukke week, en dat maakt dat ik een beetje moet schuiven met mijn trainingen om alles gedaan te krijgen.

Dinsdag liep ik 8km gevolgd door 10 keer 200m (zie vorig postje)

donderdag liep ik op mijn gemak 12km los (gem. 6:46min/km)

en gisteren deed ik een zeer zware interval training: 2km inlopen; daarna 5 keer (200m - 400m - 200m) tegen 29sec/100m met telkens maar 1 min rust en 5min loslopen tussen de reeksen; en dan weer 2km uitlopen. Heavy stuff!

Ik wilde vandaag nog de 15km lopen die in m'n schema stond; en had een mooie route uitgestippeld. Maar van zodra ik vertrok; had ik een trekkerig gevoel in mijn linkerscheenbeen. Nu heb ik 2 weken geleden mijn scheenbeen super hard gestoten tegen de punt van m'n bed; en sindsdien heb ik daar zo'n harde bult; die nog altijd niet weg is. Ik was niet zeker of ik daarvan last had, of dat het echt mijn scheenbeen(vlies) was. "Better safe than sorry" is mijn visie, dus hield ik het op een rondje rond de vijver, goed voor een klein halfuurtje loopplezier. De 15km zal dus nog even moeten wachten!

Gisteren deed ik weer iets wat ik nog nooit had gedaan: TACO'S gegeten! Misschien redelijk banaal, maar ik had dus echt geen idee hoe dat proefde :-) Ik had ze gemaakt met pikant gehakt en rode bonen, met wat cheddar en extra chilipepertjes erbij. MMMMH goddelijk! Eigenlijk was mijn "snelheidsrecord" van deze week ook al iets wat ik nooit eerder deed :-) Benieuwd wat ik volgende week ga doen :-)

De relativiteitstheorie is een natuurkundige theorie die het gedrag van de natuur bij hoge snelheid en in zwaartekrachtvelden beschrijft.

Hoewel ik vandaag merkte dat de natuur (eenden en ganzen) vandaag niet zo blij reageerde op mijn hoge snelheid...

En hoewel ik vandaag ook merkte tijdens het lopen in glibberige modder dat zwaartekrachtvelden echt te pas en te onpas hun bestaan laten gelden...

is de relativiteit waarover ik het vandaag wilde hebben, niet diegene die hierboven beschreven staat. Maar je weet maar nooit wie je hiermee naar je blog kan lokken, die vervolgens blijft hangen hé ;-)

Nee, "alles is relatief", dat vond ik daarstraks.

Nadat ik eerst 8km had losgelopen met tempo's rond de 6:55min/km aan een hartslag van onder de 160 bpm, stond er in mijn schema: "10 x 200 m versnellen met 1 min rust". Zomaar, zonder meer.

Normaal gezien geeft Mario door hoe snel ik deze versnellingen dan wel moet lopen, maar voor vandaag leek het wel alsof ik carte blanche gekregen had! JIPPIE! Op dagen met minder mojo is dat carte blanche om het rustig aan te doen. Maar de mojo was vandaag net zoveel aanwezig als het Stella bier tegenwoordig afwezig is, en dus vond ik dat ik er eens een stevige lap op mocht geven.

De eerste 2 stukjes van 200m werden gelopen in bovenvermelde modder, en waren met 4:58min/km en 4:42min/km nog niet meteen om over naar huis te schrijven. Maar daarna liep ik op asfalt en tegelijk ook op wolkjes en ging het steeds sneller: 4:31, 4:15, 4:05 en toen zelfs een 200m tegen 3:43min/km! Nooit eerder liep ik ZO snel (16,1km/u) gedurende 200m (volgens mij ook niet gedurende 100m)! Het voelde heerlijk aan, zo echt eens ALLES geven!

De volgende 3 blokjes bolde ik uit met 4:37, 4:44 en 4:41 en toen merkte ik dus op hoe relatief snelheid wel is. Want mijn liefje loopt met zijn vingers in zijn neus (niet letterlijk natuurlijk, toch niet bij mijn weten) een wedstrijd van bijna 10km tegen iets meer dan 16km/u, maar voor mij is dat echt wel SNEL! En hoewel ik meestal enorm hard moet beuken om sneller dan 5min/km te lopen; gingen die laatste drie alsof het niks was, toch in vergelijking met die 3:43 van daarvoor.

Dus ja, alles is relatief. En vandaag, was ik relatief snel!

Die mojo van mij... Da's toch iets raars zenne! De ene dag is hij daar, in al zijn glorie, zorgt hij ervoor dat ik sta te popelen om mijn loopsloefkes aan te trekken en de wijde wereld (enfin, het kleine Hombeek) in te trekken... De andere dag blijkt de mojo zich te verstoppen in één of ander hoekje van m'n nieuwe woonst dat ik schijnbaar nog niet ontdekt heb en hij wel. Ja, m'n mojo heeft een eigen willetje.

Op zo'n laatstvernoemde moment, is elk excuus goed. Zelfs het feit dat mijn beste looptruitje nog in de was zit, en dat the next best thing dat goedkope fietstruitje van Decathlon is, dat elke 300m omhoog kruipt en waarbij ik dus niet enkel loop maar ook elke 300m het truitje omlaag moet trekken omdat ik anders met m'n buik bloot loop. Laat het daar nu toch iets te frisjes voor zijn. En ook niet meteen het meest elegante zicht - maar elegant zie ik er sowieso niet uit in mijn looptenue met haar dat paraplu gewaaid is en met een rood aangelopen gezicht.

Gisteren was het goeie looptruitje niet in de was, maar lag ik onder een dekentje te surfen op het wereldwijdeweb. Eerst geen goesting om te lopen; en eigenlijk hoefde ik ook niet te lopen, want ik had de dag ervoor gelopen. Maar ik wist niet zeker of ik vandaag tijd ging hebben, dus ik ging de hele tijd heen en weer tussen:

• "ok ik ga vandaag lopen"
• "maar nee ik heb eigenlijk geen goesting"
• "ok nee ik loop morgen en ga nu strijken (topsport, I tell ya!)
• "ja zeg, ik ben nu toch onder m'n dekentje uit, weete, ik ga gewoon een klein toerke doen, en loop morgen m'n "échte" training)

Want op het einde had ik dan toch wel een beetje goesting om te lopen gekregen.

Vandaag was het goeie looptruitje wel in de was, en had ik de was nog niet kunnen wassen en moest ik dus met het omhoogkruipend truitje lopen. Dik tegen mijn goesting deed ik m'n loopkleren aan. Zo snel mogelijk, want ik wist dat het punt waarop ik van gedacht zou veranderen niet veraf was. Gewoon zonder al te veel nadenken ging ik dan toch de deur uit.

En zo liep ik een wisselduurloop: 1000m loslopen, 500m tegen 5:30 en dat tot ik 10km gelopen had. Wat in mijn geval goed uitkwam met: naast de Zenne lopen tot in Heffen, over het brugje lopen en terugkomen naast de andere kant van de Zenne (die gelukkig niet stonk). Op de terugweg had ik wind tegen en ging het echt moeilijk, maar exact een uur later stond ik toch weer thuis, na 10km en een dikke 30 keer mijn truitje omlaag trekken.

Ik heb absoluut niet genoten van mijn loopje. Maar als er op je blog een ticker aftelt naar de marathon van Antwerpen, en het aantal dagen sinds kort nog maar uit 2 cijfertjes bestaat, moet je af en toe een welgemeende fuck you zeggen tegen die mojo en hem laten zien wie er baas is!

Deze week werd er nog niet gelopen, een bezige dag op maandag en daarna 2 daagjes in Disneyland! We gingen dinsdag en woensdag; doordeweeks, vlak na de drukke kerst-periode en hadden dus al niet veel volk verwacht. Maar zó weinig volk; dat hadden we niet eens kunnen hopen! Het resulteerde in onbestaande wachtrijen, waardoor we overal meteen in konden, we hebben nooit meer dan 5minuten moeten wachten en vaak konden we gewoon doorlopen en vrijwel meteen plaatsnemen in één of ander karretje. Het was berekoud, maar wij hadden ons goed voorzien van thermische kledij (lang leve looptruitjes) en hebben het dus eigenlijk nooit koud gehad. Echt geweldig!

Voor mijn voornemen "iets doen wat ik nooit eerder deed" kon Disney wel tellen. Ik was er al wel eens, maar dat was bijna 10 jaar geleden en toen was het Disney Studio's park er nog niet. En dus ook de attractie "Tower of terror" nog niet...Een attractie waarbij je in een oud vervallen hotel een lift omhoog neemt die dan vervolgens naar beneden stort. En dit een paar keer na elkaar...

Ik ben dol op roller coasters, ben op de Sinksenfoor in zo'n bol geweest die ze de lucht in katapulteren, en twee zomers geleden sprongen liefje en ik uit een vliegtuig; wat ik ook heerlijk vond en waar ik geen schrik voor had. Ik kamp echter met heel veel "motion sickness" en kan zulke dingen enkel maar doorstaan als ik geregeld Touristil en Motillium neem. Ook nu was ik dus gewapend met deze twee wondermiddeltjes, maar de Tower of terror leek me toch een stap te ver. Ik had schrik om misselijk te worden, maar had ook gewoon echt schrik van die attractie zelf. Ik weet niet wat het was dat mij daar zo in afschrikte, maar ik vond het er gewoon ook zo eng uitzien, en langs de andere kant ben ik al niet zo dol op liften, misschien dat het daar aan lag.

Maar... na anderhalve dag met bange ogen dat ding voorbij te lopen; heb ik uiteindelijk toch mijn angst overwonnen en zijn we erin geweest! Ik heb de boel bij elkaar gebruld van de schrik, de tranen stonden nét niet in mijn ogen en mijn hartslag ging hoger dan bij de finish van een gemiddelde 10K wedstrijd. Maar ik had het toch maar gedaan! :-) En op het einde van de dag... ben ik er nog eens ingeweest :-) LOL

En nu vertrek ik voor een kort loopje: 8km met na elke km 2 keer 20/40.

P.s.: ook in de categorie; minder vlees en vis eten gaat het eigenlijk heel goed. Heb de afgelopen weken zeer regelmatig een volledige veggie dag gehad!

Een graad of -5 was het deze ochtend, en de zon was nog niet helemaal wakker. Maar Jesske wel en er stond 10km op het programma dus gewapend met: korte tight onder lange tight (tegen de gevoelloze en jeukende billen), handschoenen, en mijn nieuwe hoofdband trok ik erop uit om weer een nieuw stukje Hombeek te leren kennen. In mijn schema stond 10km bestaande uit 2km loslopen en 2min wandelen; maar ik vond het toch echt wel te koud om te wandelen; dus sorry Mario, ik ben gewoon blijven lopen; maar wél op mijn gemak!

kijk maar hoe traag ik liep :-) Nee; niet geloven; het zijn natuurlijk de cijfertjes van mijn liefje zijn looptraining van eergisteren; welke hij met mijn garmin liep om hier niet te verdwalen in de nieuwe neighbourhood! :-)

Nee, mijn cijfertjes waren iets realistischer voor mijn niveau; i.e. post-marathon-maar-ook-post-loopdipje, zo rond de 6:45 (9km/u); en dat 11km lang.

Op een paar honderd meter van mijn deur is een grote vijver en ik dacht daar eens rond te gaan lopen. Na 2km vond ik echter een klein paadje, helemaal omgeven door een dichte mist, geen 10m ver kon ik kijken. Spannend! En daar was het dus heel fijn om te lopen; velden, kleine paden, veel bomen langs de weg. En nu nog allemaal mooi wit ook, heerlijk! Ik ontdekte dat daar ook een wandelpad loopt, dat wil ik volgende keer eens wat langer volgen, maar ik had geen idee hoe lang de wandeling is, en op internet vind ik er ook niet meteen iets van. Ik wist niet in hoeverre die wegen goed op elkaar uitkwamen, dus ben ik maar zo'n beetje heen en terug gelopen; incl. een doodlopende straat :-) Ik heb in ieder geval een mooi nieuw stukje leren kennen en ik kan niet wachten om al die andere paden daar op te zoeken!

Toen ik thuis kwam lag ik dubbel van het lachen toen ik mezelf in de spiegel bekeek, heel mijn haar was wit en zelfs mijn wimpers waren bevroren. Hilarisch :-) Jammer genoeg smolt het te snel om er een foto van te nemen :-)

In de categorie "dingen doen die ik nooit eerder deed" kan ik op deze eerste dag van de eerste week al een item op mijn lijstje schrijven... 10km lopen in de sneeuw! Of kortweg "lopen in de sneeuw" volstaat ook al. Ik ben in het algemeen genomen nogal anti-sneeuw. Maar ik ging deze keer de sneeuw mijn loopplannen niet meer in de war laten sturen!

Ik moest nog een brief posten en ik wist een postbus zijn 2km van hier. Het nuttige aan het aangename koppelen dacht ik, en ik vertrok met de intentie om naar de postbus te lopen en terug en daarna wel te zien of ik nog in de mood was om verder te lopen.

Maar eens ik aan de postbus was, had ik er eigenlijk best wel lol in. Want tot mijn grote verrassing glij je al lopend helemaal niet uit in de sneeuw! Ligt het aan de kortere aanraking met de grond als je loopt tov wandelt? Of gewoon aan het feit dat ik in normale omstandigheden altijd schoenen met hakjes aan heb en dit dus ook niet zo handig is in de sneeuw, ik weet het niet. Maar ik vond het zalig om te ontdekken dat er eigenlijk nauwelijks een verschil merkbaar was met in normale omstandigheden - zonder sneeuw - te lopen.

Ik liep dus verder door naar het Vrijbroekpark. Aaaah mijn geliefde park. Wat was het daar prachtig! Overal wit, geen mens te zien... Super vond ik het! In het begin liep ik rustig, ik was al blij dat ik het tempo onder de 7min/km kon houden. Maar na een tijd dreef ik het tempo toch wat op en wou ik de laatste 5km onder de 6:30min/km houden. De laatste km heb ik goed doorgevlamd. Nadien zag ik pas dat mijn allereerste km eigenlijk ook helemaal zo slecht niet was :-)

Wel raar, nadien thuis onder de douche begonnen mijn bovenbenen zooo hard te jeuken en na mijn douche heb ik een kwartier zitten klappertanden. Dit had ik eergisteren ook al. Tijdens het lopen totaal niet koud, maar daarna!! Zo vreemd. En heb ook wel erge hoofdpijn; toch maar eens een muts aanschaffen...

Mijn goeie voornemens voor dit jaar:

• minder vlees en vis eten. Niet alleen voor mezelf maar ook voor het milieu (als iedereen denkt "ach, wat maakt één persoon meer of minder uit?", zal er nooit iets veranderen)
• 2 marathons lopen en de mont ventoux beklimmen met de fiets
• elke week 1 ding doen wat ik nog nooit deed (dit wordt de echte uitdaging!)

Wat zijn jullie goede voornemens? Of zijn jullie tegen het maken van voornemens?

De eerste kilometers van 2010 zijn binnen! Op een nuchtere maag ging ik deze ochtend mijn nieuwe buurt even leren kennen. Net iets meer dan 5km werd het. Aan het reuze-tempo van 7min/km :-) Je moet ergens terug beginnen, niet waar?

Ik heb al op een aantal blogjes een jaaroverzichtje gelezen dus ga ik er ook eentje maken. 2009 is voor mij een heel bewogen jaar geweest en eigenlijk ben ik best blij dat het (bijna) achter de rug is! Er zijn natuurlijk massa’s enorm leuke dingen gebeurd, maar het is ook wel een jaar geweest van onzekerheden, bang afwachten en aftellen.

In januari kampte ik nog met heel erge vermoeidheid omwille van een ijzertekort waarvan men tot op de dag van vandaag nog steeds niet ontdekt heeft hoe het komt. Ik kreeg wel na allerlei (pijnlijke) onderzoeken het goede nieuws dat ik geen coeliake (glutenintolerantie) heb. Daarna kreeg ik 10 (eveneens pijnlijke) ijzerspuiten waardoor ik me eindelijk weer een beetje beter voelde. Ik begon ook stilaan terug te lopen, met stukjes van een paar minuten lopen, een paar minuten wandelen.

In februari legde ik voor het eerst weer 10km op Valentijnsdag tijdens de natuurloop in Lier, waar ik Kaat ontmoette en waar de eerste kilometers voor de Nike + challenge bij elkaar gesprokkeld werden. We legden ook de eerste contacten met de mensen van het hoofdhuis voor onze kledinglijn, de plannen werden gesmeed.

In maart wonnen de vrouwen de eerste Nike + challenge en begon de 2de challenge. Ik liep ook eindelijk terug 10km/u (en wel 7km lang), een magische grens waar ik in 2008 maar één keer was over geraakt (tijdens de stadsloop in Gent). Vriendje en ik gingen een weekendje naar Keulen en ging ik voor het eerst een Nike training lopen als voorbereiding voor de 20km van Brussel.

In april werd ik voor het eerst sinds mijn loopcarrière geconfronteerd met een zeer lastige kwaal: blaren. De vrouwen wonnen ook de 2de challenge, maar dit kwam door een beetje gefoefeld van Bram van Nike die de laatste dag van geslacht veranderde :-) Wel won ik mijn persoonlijke challenge: in de top 15 blijven, dit lukte met een 14de plaats. Toen kwam de 10 miles van Antwerpen, een eerste wedstrijd in een hele reeks van wedstrijden waar ik mijn snelheid steeds maar bleef verbeteren. Met een tijd van 1:32:47 haalde ik ruimschoots mijn doel van 1:40.

In mei had ik de knoop doorgehakt dat ik een marathon wilde lopen, liep ik weer een nieuw record tijdens Dwars door Brugge (1:21:12) en hielp mijn persoonlijk haasje als cadeau voor ons 1 jaar samenzijn mijn doel voor de Stadsloop (11km/u) te halen door mij niet alleen te hazen, maar me ook te verrassen met een t-shirt waar hij “Jess for 11km/u” had gespoten. We brachten ook een zalig verlengd weekend in De Panne door. En niet veel later was daar de 20km van Brussel. Het grote zwarte monster dat mij in 2008 geveld had, ging mij deze keer niet klein krijgen. Ik wilde hem niet alleen uitlopen, maar ook onder de 2u binnen geraken. Met een tijd van 1:59:37 was ik dus zéér tevreden.

Juni bracht even paniek; na dezelfde soort kniepijn als het jaar voordien tijdens de 20km van Brussel. Nog wat extra rust en zachtjes weer opbouwen bracht echter soelaas en het einde van juni overtrof ik mijn eigen verwachtingen op Dwars door Geel; waar ik niet alleen mijn doel haalde (12km/u) door een netto-tijd van 23:29 op de 5km, maar ook 7de vrouw werd.

Juli begon met werken op Werchter, werken omdat ik niet op tijd aan tickets geraakt was. Wel een leuke sfeer, maar ik miste toch veel van de optredens. Aan lopen kwam ik die dagen niet toe, en vlak daarna liep ik door een not-so-friendly-encounter met een vensterbank een hersenschudding op; waardoor ik weer een week out was. Juli werd ook voor een groot deel in beslag genomen door spannende tijden: zouden we financiering krijgen vanwege de bank om onze dromen te kunnen laten uitkomen? Het antwoord was: jaaaaa!

Augustus zorgde voor veel kilometers voor de marathon, een zaaaalige pukkelpop en een supertoffe supporterrol tijdens Eva’s eerste triatlon, waar ik een dikke 4km aflegde … op mijn botjes. Ik liep ook een twijfelachtig PR in Mol, waar ik enorm afgezien heb. 

In september waren vriendje en ik toe aan een welverdiende vakantie. We brachten twee weken door in Portiragnes-Plage in het zuiden van Frankrijk. Heerlijke weken waarin we ook enorm veel kilometers al lopend aflegden, de marathon was niet ver meer af!

Oktober bracht dan ook D-Day, of M(arathon)-Day! Ik twijfelde enorm aan mijn kunnen; verwachtte zelfs niet onder de 4u30 binnen te geraken (had zelfs doemscenario’s van +5u in mijn hoofd rondspoken) maar ik haalde toch 4:25:48, was dagenlang vreselijk stijf maar oh zo euforisch. Daarna sukkelde ik echter in een loopdipje waar ik nog altijd niet 100% uitgeraakt ben.

In november gebeurde er niet al te veel op loopvlak, ik was ook al sinds de marathon aan het hoesten en geraakte maar niet van die hoest af. Intussen werd er wel vanalles gepland en geregeld voor onze firma enerzijds, maar ook onze samenwoonplannen anderzijds.

December zorgde voor een kleine comeback op loopvlak, maar niet van lange duur. De Santa run was ongelooflijk leuk, maar verder had ik weinig goesting, lag er sneeuw, had ik het enorm druk met inpakken en verhuizen, meubels kopen, meubels in elkaar draaien, … Ik telde ook de laatste loodjes af van mijn IT-job, welke ik nooit met de volle goesting gedaan heb en waar ik dus met plezier afscheid van neem. Hoewel ik sommige collega’s natuurlijk heel erg ga missen!

Dus dat was 2009 voor mij! Veel gelopen, maar niet al lopend beëindigd. Veel moeten afwachten, maar met een goei vooruitzicht. 2010 brengt voor mij vooral: samenwonen met mijn liefje, een eigen zaak, de marathon van Antwerpen, de beklimming van de Mont Ventoux en … wie weet wat nog allemaal? 

“In mijn schema staat 10 keer 400m tegen 29sec/100m”, zei ik gisteren tegen vriendje toen ik vertrok op het werk om te gaan lopen. “Maar ja, ik heb het schema zo lang niet meer gevolgd en ik denk dus niet dat ik dat nu nog kan, het zal wel trager gaan”.

“Het belangrijkste is dat je je lichaam prikkels geeft met die intervallen hé. Hoe die snel die dan precies zijn, maakt niet zo veel uit”, was zijn wijze antwoord; mij al een beetje geruststellend dat het niet zo erg zou zijn als 29 sec/100m (dus een tempo van 4:50min/km) er niet inzat.

Ik vertrok dus met de intentie van gewoon mijn best te doen; gewoon snel te proberen lopen tijdens de intervallen, en ik verwachtte hoop en al een tempo van 5:10min/km tijdens die 400 metertjes. Eerst even inlopen, 2km op het gemak tegen 6:40. De eerste 400m ging op 2min en 1 sec, dus zo veel zat ik er niet naast. De tweede 400m was bijna identiek. En toen bleek mijn lichaam opeens genoeg opgewarmd; want alle volgende 400m zaten tussen de 4:40min/km en 4:50min/km! I've still got it!

Die intervallen zijn eigenlijk iets geks. Zo vanaf de 300m is het echt aftellen tot de 400m en aan het einde van elk interval ben ik echt kapot en denk ik: nooo waaaay dat ik er nog zo 7, 6, 5, … moet doen! Maar tijdens die twee minuutjes rust schijn ik dat alweer te vergeten want dan zie ik het volgende interval ineens weer zitten; alsof ik niet net twee minuten daarvoor nog dacht dat ik dood zou gaan als ik nog lang verder zou lopen tegen dat tempo.

Het was dus behoorlijk zwaar, maar ach ik moet mezelf niet voor de gek houden, dat was het vóór mijn loopdipje ook! Dus tijdens zo één van die hele zware intervallen, moest ik opeens met een glimlach terugdenken aan Maggie; de spinninginstructrice van Health City. Tijdens een heel intensieve les zei ze op een keer: “ik zie hier sommige mensen denken, ‘amaaaaaai da’s zwaaaaaar’. JA ‘T IS ZWAAR! DAARVOOR ZIJN WE TOCH HIER ZEKER?!?!?”

Ja, af en toe heb je een beetje doodgaan nodig. Om te voelen dat je lééft.

BOOOYAAAAA ik heb m'n mojo terug :-D Ik BOOM BOOM PAWde met the Black Eyed Peas vandaag 5km op iets minder dan 30min door het park, elke stap was er eentje voor elke onzekerheid, voor elk gebrek aan goesting, voor elk excuus van de laatste weken en nu zijn ze allemaal foetsie!

Zoals Veerle opmerkte, staan er niet één maar twee countdowns te blinken op mijn blog; want naast de Mont Ventoux zal ook de Marathon van Antwerpen er aan moeten geloven volgend jaar. Ne marathon lopen in MIJN stad; da kan ni missen é :-) 'k Ga er daar een serieuze lap op geven, als ge dat maar weet!

De marathon lopen was een enorme uitdaging. Tot de laatste week had ik het idee dat ik dat nooit zou kunnen, maar deed ik er toch alles aan om ervoor te zorgen dat het zou lukken. En wat een kick! Daarna sukkelde ik in een loopdipje, door een samenloop van een heleboel omstandigheden. Maar ik klauter uit die put en ik heb een nieuwe uitdaging gevonden om mij daar zo gauw mogelijk weer uit te halen!

Een paar gokjes op het vorige berichtje zaten al goed: IK GA DE MONT VENTOUX BEKLIMMEN!!! En dan niet al lopende, zoals Betty Spencer, maar met mijn koersfietsje :-)

Al surfende op de site van Sporta begon het donderdag te kriebelen; en vrijdag was ik al ingeschreven ;-) Redelijk impulsief, maar zo zijn we soms :-)

Op 19 juni zal ik me in het zuiden van Frankrijk bevinden om daar de Kale Berg te gaan bedwingen. Ik ben nog een beetje aan het twijfelen of ik hem 1 keer (als "Ventourist") of maar meteen 3 keer (als "Ventousiast") ga beklimmen. 1 keer lijkt me eerlijk gezegd een beetje te "makkelijk"... Wat denken jullie?

Als voorbereiding op deze onderneming organiseert Sporta alvast een 10tal sportactiefdagen; waarvan de eerste vandaag was. Ik volgde vandaag drie workshops van drie kwartier: conditiecircuit, zumba en aerobics/BBB. Heel plezant; en de goesting om te bewegen is weer dubbel en dik terug!

Ik heb vooral veel goesting om te dansen, te spinnen, aerobics te doen... Vanaf januari wil ik me dan ook terug een fitness abo aanschaffen; eens ik in Mechelen woon (sorry Ruth, het zal waarschijnlijkde GOFit worden; toch wat goedkoper dan Lifestyle... :-) en daar kan vriendje mee komen spinnen met een beurtenkaart). En half januari gaan wij met ons tweetjes ook weer elke week onze heupen losschudden tijdens een Latino Dance cursus :-)

Maar er zal natuurlijk ook nog altijd gelopen worden, 't is niet omdat ik wat ontmoedigd was de afgelopen weken; dat ik mijn loopschoenen begraven heb! Er zal hier terug veel gelopen worden! Op 12 december ga ik namelijk verkleed als Kerstman Antwerpen onveilig maken tijdens de Santa Run!! Allen daarheen!

Ho Ho Ho Let the good times roll!

Vandaag de 10km wedstrijd in Evere. Ik had écht geen goesting om mijn bed uit te komen; uitzonderlijk eens tot half negen geslapen (een unicum voor mij) en eigenlijk wilde ik nog wat langer blijven liggen. Maar mijn liefje probeerde me toch te motiveren om te gaan; en bovendien ging Steven er ook zijn; dus toch maar mezelf uit bed gesleept.

Het was prachtig, zonnig weer; en ik had er al iets meer zin in. Toen we aan de start stonden was de zin écht daar; en ook leuk: ik was niet zenuwachtig! Diegenen die mij al bezig gezien hebben vóór een wedstrijd weten dat ik altijd één brok zenuwen ben; maar omdat ik vandaag eigenlijk niet veel verwachtigingen had; was ik héél relax. Ik zag het dus echt wel goed zitten om er een beetje een (kleine) lap op te geven!

Het parcours liep zo langs voetbalvelden; hier en daar over gras, met zandpaden; eigenlijk een heel tof parcours. Geen snel parcours door het gras; en de bochtjes, maar het zou zeker niet gaan vervelen; hoewel er rondjes moesten gelopen worden.

Ik startte aan 5:30 en wilde dit graag heel de tijd volhouden; dan zou ik binnenkomen op 55min en dat had ik héél mooi gevonden.

Maar... wel... Mijn tijd was... 11min! Op de 2km dan. Toen was er iets in mijn linker harmstring geschoten; ik voelde het zo echt "tssjk" doen. Deed absoluut geen deugd. Ik probeerde het er zowat uit te stretchen; maar het werd alleen maar erger en erger... Helaas, ik moest er mee ophouden; kon zelfs nog amper normaal stappen; laat staan lopen :-(

Echt stom dus; want ik begon er juist terug zin in te krijgen; we waren er toch effe naartoe moeten rijden, vriendje (die met mij meeliep; als steun) en ik elk 5€ betaald... dan al na 2km stoppen is behoorlijk balen...

Thuisgekomen ijs gelegd; en dat ga ik nog een paar keer herhalen. Mijn humeur werd even overschaduwd door dikke regenwolken hoor! Maar ja; niets aan te doen... Hopelijk trekt het rap weg!