16/03/09:

Zomaar, alsof 't niks was... Schreef Mario in mijn schema op 16/03: "7 km tegen 6 min /km" Dat is 10km/u, voor wie niet zo vertrouwd is met die tempo-notatie. Mijn gedacht? "Mario... Mallerd.. Gekkie... Nu overschat ge mij toch zenne"

7km JAAAAAA gelukt!!!!

08/08/09:

7km loslopen stond er op het programma. Loslopen is voor mij; een aangenaam tempo niet té traag en ook niet alsof je je kei hard moet inspannen. De eerste keer weer 7km aan één stuk, maar eigenlijk maakte ik me daarover geen zorgen.

En terecht:

Hoewel we 5 maanden verder zijn, is mijn conditie nagenoeg het zelfde gebleven. Ok, ik heb in juli niet zo veel kunnen trainen. Maar toch voelde dit aan als "loslopen"; terwijl dit toen in Maart echt een gigantische drempel was waar ik over moest, die 10km/u was toen een doel dat amper haalbaar leek.

Ik dacht een tijd geleden al dat ik progressie maak in mijn snelheid, niet zozeer omdat ik steeds sneller loop bij de zelfde hartslag, maar wel dat ik dieper durf gaan. Ik weet dat ik met gemak een wedstrijd kan lopen met een hartslag van boven de 190. In mijn tempotrainingen zie ik ook op geen slag per minuut meer of minder.

Hoe het ook zij; ik heb er enorm van genoten; en dat is uiteindelijk nog altijd het allerbelangrijkste!

En wie draagt er nog steeds de chip van de 20km van Brussel als aandenken aan een persoonlijke overwinning? :-)

What can I say, I'm a sucker for sweet memories :-)

Hoe hard zag ik er toch tegenop om te gaan lopen in die hitte. De thermometer buiten op een gebouw gaf 32° aan. Hoe hard viel het toch mee toen ik na een dik kwartier fietsen aan Heverleebos arriveerde. Zeggen dat het lekker fris was; is overdreven. Maar de koelte die in het bos hing was enorm aangenaam in verhouding tot op de straat.

De laatste keer van het weer-opbouwen zit erop, met een uurtje 1000m afwisselen met 3min wandelen. Behalve de eerste 1000m waren de kilometertijden altijd zo rond de 5:30min/km en het voelde allemaal weer lekker soepel aan. Toch een heerlijk bos om in te lopen en het kleine hertje dat ik tegenkwam was super schattig. Ik kan al niet wachten om deze zaterdag 's morgens vroeg daar te gaan lopen; de kans is groot dat ik de rest van de familie hert dan ook tegenkom; het is me om 6u 's morgens in het bos achter sportkot ook al overkomen; zo'n machtige dieren!

In Runner's World las ik onlangs dat lopen goed is voor de hersenen. Naar het schijnt word je minder verstrooid als je veel loopt. Voor mezelf kan ik alvast zeggen dat dit niet opgaat; ik ben nog steeds een enorm warhoofd :-)

De hersenen van de eigenaar van deze fiets halen duidelijk toch ook geen voordeel uit het lopen:

Toen ik terugkwam hing het slot van de fiets naast me namelijk aan MIJN voorwiel:

Mijn eerste reactie was: "oh shit hoe geraak ik nu thuis?" 6km is niet onoverkomelijk maar toch... En daarbij, ik gebruik die fiets om rond te geraken in Leuven, da's mijn vrijheid! Met mijn gsm in de hand (het zakje van de drankbelt), loop ik door het ganse land. Dus toen belde ik maar naar 101.

De politie, uw vriend en dus ook de mijne, ging langskomen met een tang om het slot over te knippen. Een kwartiertje koud-lijden later (nat van het loopzweet stilstaan in een bos is fris, maar ik had maar niet moeten klagen over de warmte zeker ;-)) kwamen er echter twee jonge gasten uit het bos gejogd.

"Zijn jullie hier met de fiets?" vroeg ik? Ze beaamden het. 'k Zeg "AHA dus jullie zijn de daders???" Ze hadden het eerst niet door, maar toen begon de eigenaar van het slot zich uitgebreid te excuseren en bood hij zelfs een pintje aan, ze woonden niet ver. Klonk niet slecht, maar ik had toch meer behoefte aan een warme douche dus ben ik maar naar huis gefietst.

Eerst nog even terug naar 101 gebeld dat het niet meer nodig was, maar dat ze toch vriendelijk bedankt waren. Wat geen avance was, want toen ik thuis was, belde er een verontwaardigde (pardon my French) flik waar ik toch was, want ze waren juist aangekomen aan Heverleebos en ik stond er niet meer. Flikken zijn duidelijk niet elkaars vriend :-)

Het uurtje lopen vanmorgen was zo geweldig, zo lekker fris! Je merkt dat de zomer al een stuk door is; het wordt nog wel warm overdag, maar ’s nachts koelt het tenminste goed af; waardoor het ’s morgens echt heerlijk is. Het blijft wel ook langer donker dan pakweg een maand geleden; toen ik de deur uitging om 5u45 was de zon nog maar net uit haar bedje aan’t komen :-)

Over de smalle paden liep ik, tussen de struiken, over naaktslakken uitglijdend en spinnenwebben uit mijn gezicht vegend. Maar wat een fantastisch loopje! :-)

Vanavond ga ik nog even het zwembad induiken. Eens kijken hoe lang ik doe over 750m zwemmen (ironsprint afstand) en dan dit proberen te versnellen. Ik ga wel eens crawl moeten leren zwemmen ;-)

Omdat ik zaterdag toch niet meedeed in Booischot; had ik wél tijd om te gaan supporteren voor Eva tijdens de Ironsprint in Antwerpen. Toen ik de mail van de runningtour hierover had zien verschijnen; had ik zelf even gedacht: “ooooo jeeeeej da wil ik ooook”. Maar het was dezelfde dag als Booischot; en bovendien ben ik helemaal niet zo’n goeie zwemmer; dus liet ik het idee maar varen. Achteraf gezien maar goed ook; want met mijn blessure was het misschien toch niet goed geweest om daar voluit te gaan.

Toen ik er stond te supporteren; kriebelde het echter héél erg en besloot ik alvast van dit volgend jaar zeeeeeeker mee te doen. Maar dit jaar bleef het (min of meer) bij supporteren. Eva heeft het echt schitterend gedaan! Ze bleef lachen en het uitleggen ;-) Ik vond dat ze er na het zwemmen nog heel fris en fruitig uitzag; en ook na het fietsen vond ik dat ze eruitzag alsof ze nog niet veel gedaan had. Het voelde bij haar echter niet zo en ik vond dat ik haar moest vergezellen naar de finish. Ik dacht dat die een kilometer verder was dan waar wij stonden te supporteren; dus zag ik er geen graten in om “even” mee te lopen; op mijn bottekes………

Wie had gedacht dat mijn bottekes geschikt zijn om er nog een kilometer of vier mee te lopen?

These boots are made for running, and that’s just what they’ll do… One of these days these boots are gonna run the Ironsprint :-)

Een volledig verslagje kan je lezen op Eva haar blog. Vooral de politie-escorte was echt priceless :-)