Vandaag de eerste échte wedstrijd van het seizoen! En dan nog een thuismatch (allez; ik woon nu wel in Leuven; maar ben geboren in "'t Stad" :-)) Mijn beoogde doel was 6:10min/km en ik ging deze lopen met Herman. Eerst ging ik nog vriendinnen aanmoedigen (Eva en Odile) die de ladies run gingen komen. Pak dat er van die drie voornemens niks in huis is gekomen :-)

Eerst had arme Odile zo lang onderweg geweest dat ze bijna nog de start van haar eigen ladies run gemist had. Waardoor ik Eva niet meer heb kunnen zien vóór de start (sorry poepie). Ben ze wel vlak na hun start gaan aanmoedigen en toen heb ik beide ladies wel gezien.

Toen liep ik met mijn vriendje terug naar de inschrijftent om de webloglopers te vinden; maar... We vonden niemand. Dus we dachten: ze zullen al aan de start zijn gaan staan. Maar ook daar; geen Herman te vinden. Mijn gsm had ik ondertussen al lang afgegeven dus daar kon ik ook niet veel meer mee doen. Alleen lopen dan maar? En ik had mijn iPod niet mee; vermits ik toch niet alleen plande te lopen. Dju toch; dat zag ik niet al te goed zitten; want 6:10min/km is toch een pittig tempo voor mijn doen; en zeker zonder gezelschap en al helemààl zonder muziek!!!  AAAAAAARGH

Enfin; toch vol goeie moed begonnen; de eerste kilometer ging vlotjes tegen 5:40 ongeveer. De hartslag ging vlug omhoog, maar niet heel hoog. Ik dacht: "oei wat te snel; ik moet vertragen". Maar het lukte gelijk niet; ik bleef vanzelf zo rond de 5:45 lopen. Maar mijn hartslag bleef eigenlijk goed dus ik dacht: "zo lang het gaat; loop ik voort en als het echt niet meer kan; zak ik terug naar 6:10 wat dan best relax gaat aanvoelen in verhouding". Na anderhalve kilometer liep er een meisje naast mij, en ik maakte een grapje over de mannen die al in grote getalen in de kant stonden te p*ssen; dat die toch al wel héél snel aan een sanitaire stop toe waren.

Ik had redelijk vlug in de mot dat zij eigenlijk mijn tempo liep; dus ik vroeg wat haar doel was. "Finishen in 1u30 ongeveer" zei ze; Stéphanie heette ze. Ik zei: "kijk, dat is iets te snel voor mij; ik mikte op 1u40; maar ik blijf bij u voorlopig en ik zie wel waar het naartoe gaat". Uiteindelijk hebben wij tweetjes dus heel de tijd samen gelopen; we hebben elkaar heel de tijd erdoor gesleurd; een hele tijd lachen; af en toe babbelen; grapjes maken.

Ik moest constant het publiek aanmoedigen; die waren zoooo stil!!! Dus ik was ne hele tijd bezig da ze wat meer lawaai moesten maken hé; want op die manier pepte da niet veel op hé!!!

De kilometertjes vlotten goed; de ene na de andere kilometer sneuvelde; allemaal moesten ze eraan geloven! Alsof het niets was; bleef ik de hele tijd ongeveer 5:45min/km lopen; na 8km gingen mijn benen gelijk vanzelf; alsof ik ze niet meer voelde en ze niet meer onder controle had. Een zalig gevoel! :-)

Mijn exacte netto tijd weet ik morgen vroeg pas in de gazet van antwerpen... SPANNEND :-)

Merci Stéphanie voor jouw gezelschap; het was héél tof om met jou te lopen. Hopelijk geraak je op mijn blogje en kunnen we nog eens samen lopen!

Vorig jaar sukkelde ik een tijdje met mijn nek; na een foute beweging was er “iets” ingeschoten dat er vanzelf niet weer uitgeraakte. Twee sessies bij een osteopaat later zat de boel weer als vanouds. Onlangs maakte ik met mijn koersfiets een eerste kennismaking met het asfalt . Lang leve de clicks ;-) ik wist dat ik eens zou vallen; we all do, you know :-) maar ik kwam nogal slecht neer en kreeg een slag waardoor ik een kwartier sterretjes zag. Daarna voelde mijn nek nogal slecht aan; maar het trok toen wel vanzelf weg.

Eergisteren voelde mijn nek opnieuw stijf aan; waardoor ik het spinnen maar liet; maar gisteren deed het nog altijd pijn. Dus trok ik naar de osteopaat achter mijn hoek, om de Ten Miles van zondag niet te hypothekeren. Mijn huisgenootje was heel content van die mens; hoewel hij wel altijd schijnt te denken dat elk lichamelijk probleem gerelateerd is aan een traumatische jeugd hihi. Maar hij kreeg haar nek/schouders altijd goed los; dus ging ik er ook langs.

Hij begon inderdaad over welke erge dingen ik toch had meegemaakt om dit te veroorzaken. Ik dacht in mezelf: “cut the crap en masseer de boel gewoon los”. Maar toen hij aan mijn nek kwam vloog ik bijna tegen het plafond. Het was veel te gevoelig om er iets aan te doen; als hij zou losmasseren zou hij het alleen erger gemaakt hebben. Dus zette hij er één of andere spuit in en vandaag moest het beter zijn. Alleen… het voelt nog altijd heel slecht aan; dus straks moet ik weer gaan… To be continued dus.

Ik vroeg of sporten kwaad kon en hij zei: “Nee! Integendeel! Vooral sporten!” . Ik ga de Ten Miles dus mogelijk met een stijve nek lopen maar lopen zal ik hem!!!
Toen vroeg ik of het kwaad kon als mijn vriendje mij masseerde. En toen was zijn antwoord: “Niet zo helend als love and tender care”. Mijn ventje weet dus wat hem te doen staat hihihihi.

De Nike Men VS Women challenge is voorbij! Tegen alle verwachtingen in; heeft het team van Ann gewonnen; mits enige sympathie van mannen die mee hebben gelopen voor het vrouwenteam e.d. Tof, maar ik blijf erbij: als er meer mannen dan vrouwen meedoen; klopt het sowieso niet; en als ze dan nog eens van team gaan wisselen op het einde blijft er van de hele vete eigenlijk niks meer over. Ik had dus een tijd geleden al besloten van mijn eigen kleine wedstrijd te voeren binnenin de challenge. Op elke pagina van het leaderboard stonden 18 namen en ik was vastbesloten van op die eerste pagina te blijven staan. Liefst had ik op de 13de plaats gestaan (ik heb iets met dat getal :-)) maar ik ben toch héél trots op mijn 14de plaats:

en moest ik geen drie volledige trainingen zijn kwijtgespeeld door een niet functionerend nike+ systeem; stond ik wel op de 13de plaats; dus ben dik tevreden.

Dit weekend liep ik voor het eerst in mijn 'loopcarière' twee trainingen na elkaar; het stond zo in mijn schema van Mario. Ik moet zeggen dat ik ze héél goed verteerd heb; ik was wel een beetje stijf; maar eigenlijk heb ik echt nergens last van.

De Nike training gisteren was weer leuk; al keuvelend liepen we daar een dikke 15km. Mijn vriendin Odile gaat volgende week voor haar eerste 5K race en ging gisteren ook mee. Ze heeft dat schitterend gedaan, ondanks het feit dat ze helemaal nog niet lang bezig is én dat het daar in het park van Laken best wel een zwaar parcours is! Ode aan Odile :-) Toi toi voor volgende week girl!

Na het werk heb ik daarnet even wat op souplesse gefietst; 30km op 1u15min; zonder dat ik mij eigenlijk ook maar een beetje ingespannen heb. Dat gaat dus alsof 't niks is; echt maf. Ik wou mijn koersfiets nog eens van stal halen; sinds hij beter op mijn maat was afgesteld. De houding ging al beter; maar het is toch echt wennen. En ik vraag me af of mijn koersbroekje van Decathlon wel een goede aankoop was. Toegegeven; het was goedkoop; maar ik voel daar toch randen en naden zitten aan mijn liezen. Denk dus dat mijn volgende aankoop een deftig broekje gaat worden; maar die zijn zooo duuuuuur. Fietsen en lopen zijn dure hobbies. Maar leuk; gezond; verslavend... En dan weten we weer waarvoor we werken hé :-)

Vanavond start op de fitness een nieuwe les: ZUMBA! De eerste les is eigenlijk vooral een demonstratie en duurt maar drie kwartier; dus ik ga het eens uit proberen; denk wel dat het iets voor mij zal zijn; dus ga hier waarschijnlijk ook wel een gewoonte van proberen te maken.

En zo zijn we de week alweer goed begonnen; er staan nog een paar kleine trainingen op het programma en natuurlijk zondag: de TEN MILES VAN ANTWERPEN!!!