WOOPS! I've been a bad, bad blogger! Het is alweer even geleden dat ik hier iets postte hé... Ik geef toe, af en toe is het gemakkelijker gewoon het aantal km's op facebook te knallen en het daarbij te laten. Want net zoals een aantal anderen in het loop-blog-wereldje weet ik soms niet meer wat schrijven; mijn loopjes zijn meestal niet heel spectaculair en het is ook niet zo dat ik op de meest spectaculaire plaatsen ga lopen ofzo.Maar vandaag chatte ik nog even met Mario en ik beloofde dat ik hier nog eens iets ging schrijven en gelukkig héb ik deze keer ook nog eens iets om over te schrijven!

In mijn buurt ligt er veel water, héél veel water: de Zenne, de Dijle, de Leuvense Vaart, wat verder de Ruppel en dan nog een heleboel vijvers. Ik loop best graag langs het water, maar in dit winterse weer kan je dan wel al eens serieus veel last hebben van wind; waardoor je (vooral met intervals) soms echt wel moeite hebt om vooruit te geraken. Tenzij je de wind in de rug hebt, maar helaas kan je dit nooit een volledige training hebben en het is altijd beslissen in welke richting ik dan uitloop: een makkelijk begin met wind in de rug waarna ik me moedig genoeg voel om de terugweg aan te vatten met de wind vol in m'n aangezicht? Of toch maar een superzwaar begin; met het risico dat ik het na 3km al beu ben om op te boksen tegen de wind en met de moed in de schoenen vervroegd terugkeer?

Vandaag besloot ik het dus eens over een andere boeg te gooien en een loopparcours te zoeken dat me niet de hele tijd zou overleveren aan de krachten van de natuur. Aktivia biedt op zo'n moment raad, want je hebt daar steeds mooie tochten van verschillende afstanden, met controleposten op gezette tijdstippen; handig voor plotselinge aanvallen van dorstigheid of juist het tegenovergestelde.

Het toeval wou dat er juist vandaag een tocht ging vertrekken aan het Tivolipark in Mechelen, een 5tal km van mijn deur. Één van de afstanden was 24km; en vermits ik er 21 moest doen, verdeeld in blokken van 7km met 4min wandelen; was dit voo rmij ideaal, de overige 2km zou ik dan wel uitwandelen. Dus even met de auto naar daar, mezelf ingeschreven (handig voor als je in panne valt, dan ben je verzekerd) en hup met de beentjes. 

De tocht zelf was mooi; ik ontdekte stukjes rond Mechelen die ik nog niet kende, of die ik al had gezien tijdens mijn speurtochten op Google Earth naar mooi loopgebied; maar waarvan ik niet goed wist hoe er op een goede manier te geraken. Er zaten ook wel stukjes in die aan trailrunning deden denken; en mijn linkervoet is na 14km nooit meer terug drooggeraakt na een verraderlijk stukje ondergelopen gras, maar al bij al was het een mooie tocht, en de 21km (eigenlijk bijna 22km, incl. de 2 keer 4min wandelen) gingen echt heel vlot, vlotter dan verwacht.

Alleen begon het NET toen ik begon uit te wandelen toch wel te regenen zeker? En echt wel te hard, ik begon al af te koelen van het wandelen; en dan die regen.... het leek me dus niet verstandig om nog een goeie 2km wandelend in de regen af te leggen. Dus begon ik terug te lopen, wat is 2km meer of minder als je er al 21 hebt gedaan? Het werden echter 2 zeer lange kilometers, want tegen dat ik terug aan de start was, stond er net geen 26km te blinken op mijn Garmin. Zo werden 21km er dus bijna 26. Maar het belangrijkste... HET GING GOED!!!!

Cijfertjes voor de geïnteresseerden:

http://connect.garmin.com/splits/26953259

Het zal niet meer lang duren; of er staat weer een 2tje voor mijn trainingsafstanden. Vandaag legde ik 18km af, een nieuw record voor 2010. Omdat ik na de 16km van vorige week echt wel vermoeide benen en een pijnlijke rug had, had Mario me aangeraden om na elke 5km effe 5min te wandelen. Want met mijn conditie gaat het best wel goed; maar mijn gestel is nog niet gewend om weer zo lang te lopen. Dus dat deed ik vandaag, wat het totaal op 19.5km bracht, waarvan 18km gelopen werden tegen een tempo van ongeveer 6:45.

Ik heb best nog een lange weg te gaan tot de Antwerp Marathon; en zo heel veel tijd is er niet; maar ... ik geloof erin!

of zoals Mario het zo mooi verwoordde:

De schema's waren allemaal verstuurd , alleen nog vandaag een heel nieuw schema maken voor een super gemotiveerde loopster , die eindelijk over haar twijfel  is , om de marathon van Antwerpen te lopen of niet ? Door al haar drukke bezigheden en de hele nieuwe weg die ze onlangs is ingeslagen , kwam haar bestaande schema met het doel onder druk te staan . Maar met de nodige peptalk van haar blog en facebook vrienden heeft ze de knoop doorgehakt !

Thanks Mario voor de steun, je peptalk en je schema's!!

Drukke bezigheden, heel nieuw leven, ... 't zal puzzelen worden maar...

WE GAAN ERVOOR!!!

"Misschien moet ik mijn voorjaarsmarathon maar wat uitstellen" spookte er door mijn hoofd. De marathon van Luxemburg lonkte. Niet omdat dat een pretje zou zijn, hallo, heuvels? Maar hij valt een paar weken later dan die van Antwerpen en mijn onzekerheid probeerde mij duidelijk te maken dat ik no way klaar zou zijn voor een marathon binnen iets meer dan twee maanden.

"Maar Wendy gaat met u meelopen" zei Mario, en hij liet vallen dat hij er mogelijk ook ging zijn. Hmzzz he had a point. Wendy had in al haar goedheid (hey Wendy ;-)) gezegd dat ze mee ging starten met mij, zeker de helft meelopen en misschien wel meer ook; als haar fysiek terug goed zat, na de marathon van Utrecht. Zodus, een loopmaatje tijdens de marathon... Tempting tempting... En dan nog een marathon in dé Stad waar ik opgegroeid ben... Tempting tempting...

Een blog is een handig hulpmiddel om te achterhalen hoe het in het verleden met je ging, wat er toen in je hoofd omging, welke obstakels je toen overwon. Ik klikte dus gisteren even terug in de tijd en toen ontdekte ik dat ik een dikke twee maanden voor de marathon van Eindhoven (begin augustus dus) sukkelde met kniepijn en dat ik toen een tijdje stukjes liep van 500m. En die marathon is toen ook best goed verlopen, dus wég, reden om deze marathon uit te stellen.

Vanmorgen realiseerde ik me dus, dat het dan nu wel zou moeten gaan gebeuren; want knipper met je ogen, en je bent weeral een week verder! Ik keek zelfs niet eens wat er in mijn schema stond (foei) want eigenlijk had ik gewoon behoefte om te lopen, niet snel, maar wel redelijk ver, een km of 15, voor m'n gemoedsrust "dat ik het nog altijd kan".

Ik stak vanmorgen dus mijn neus eens uit het raam, en helaas.... mijn gebeden voor een instant hittegolf waren niet verhoord. Sneeuw, and lots of it, too! "maar het is nog een beetje donker!", stelde ik mezelf gerust; en ik mocht van mezelf nog wat verder lezen in mijn spannende boek "Calamiteitenleer voor gevorderden", want ik ging bijna ontdekken waarom de maffe lerares nu eigenlijk dood was.

Een beetje later zette ik dan toch mijn boek aan de kant en mijn voeten in mijn loopschoenen. Lopen zou ik, verdorie! "I'm in the quicksand", zong La Roux getergd in m'n oor.  "Ni zagen hé, pffft quicksand! I eat quicksand for breakfast! Gij zit hoog en droog in mijn oor, ik trotseer hier wel de diepsneeuw hé!!" Wat lichtjes overdreven was, maar het helpt als ik mezelf zo'n hardcore bad-ass vind, die zelfs zou gaan lopen als er een orkaan Hombeek terroriseerde.

"I wanna make love, right now now now" vertelde Akon me na 7km, wat ik een redelijk geschift idee vond, making love daar zo in de diepsneeuw, maar het kan nog wel een extra dimensie toevoegen, wie weet?

En och God, tijdens Viva La Vida van Coldplay begon zo waar het zonnetje opeens hevig te schijnen, en zag ik net geen engeltjes met gouden trompetjes neerstrijken om mij te vergezellen op mijn laatste meters van die 15km die ik moest en zou lopen.

Want ja, de 15km is dus in the pocket (net zoals een paar joekels van blaren - hi you guys, welcome back - NOT!!!). Enneuh... Mijn zelfvertrouwen heeft meer training nodig, dan mijn lichaam, me dunkt.